Theresia van Lisieux



Bijna drie eeuwen na Teresa van Avila en Johannes van het Kruis, leefde een jonge, eenvoudige, onopvallende karmelietes in de Karmel van Lisieux, Frankrijk: Theresia van Lisieux, ook vaak de "kleine Theresia" genoemd (1873-1897).


Zij was zwak (althans dat dacht ze) en ziek en kon daardoor niet aan grote ascetische oefeningen meedoen. In haar leven, dat ze in een intense innerlijke verbondenheid met Jezus leidde, raakte ze er steeds meer van overtuigd dat dit ook niet de weg was. Een andere weg diende zich aan: de "kleine weg".


Volgens Theresia hoef je in een tijd van nieuwe technische ontdekkingen niet meer moeizaam een steile trap omhoog te gaan ; je kunt gewoon de lift nemen.
Dat geldt ook voor het spirituële leven, want die lift is er : de armen van Jezus. Een groot vertrouwen maakt de stap in die lift mogelijk.


In het concrete dagelijkse leven betekent dat voor haar niet zo zeer grote inspanningen te doen, maar de gewone dagelijkse taken goed te doen, zoals het wassen bijv. (schilderij uit de Karmel van Reno, Nevada VS). Met aandacht en vooral met liefde, want liefde is voor haar de kern van het geheim.


Toen zij niet zo precies meer wist wat haar taak hier op aarde eigenlijk was, werd het haar plotseling duidelijk: liefde zijn. Letterlijk zei ze: "in het hart van de Kerk, mijn moeder, zal ik liefde zijn" (zie ook video "Mijn roeping").


Die liefde had ze niet alleen voor God, maar ook voor de mensen, dichtbij en ver weg. Ze had graag missionaris willen worden. De liefde had ze voor alle mensen, zonder vooroordeel noch veroordeling. Niet eenzijdig van boven af, maar in gezamenlijkheid. Zij wilde graag aan de tafel van de zondaars zitten en hen op deze manier naar Gods licht brengen. Aan tafel zitten, met hen samen, zoals Jezus dit ook deed (Mt 9, 10).


Haar geloof werd zwaar op de proef gesteld, in een donkere nacht die anderhalf jaar heeft geduurd. In deze nacht was er niet alleen een hoge dikke muur tussen haar en God, maar ze werd ook verleid om in het niets te geloven.


Haar diepe band met Maria, de moeder van Jezus, heeft haar, bijzonder in deze moeilijke tijd, geholpen om niet ook nog het geloof te verliezen. Maria was voor haar een echte moeder.


Deze onopvallende, op jonge leeftijd gestorven karmelietes, heeft niet alleen een fundamentele verandering in het karmelleven teweeg gebracht, maar ook in de theologie. Zij is door de RK-Kerk niet alleen heilig verklaard, maar zij kreeg ook de titel 'Kerklerares'. Haar autobiografische geschriften zijn in bijna alle talen vertaald.


Theresia van Lisieux heeft ook ons, vandaag, juist vandaag, nog zo veel te vertellen! We moeten wel over de romantische schrijfstijl van haar tijd heenstappen en niet te veel stil staan bij wat we nu misschien te zoet vinden. De kernboodschap liefde zijn brengt ons dichter bij God en bij de medemens. Het leidt ons naar grote verwondering en... iedereen kan het.





Foto: vijver Karmel Oirschot - Karmel_Oirschot.pdf


Ik dacht in mezelf: Ja, het is waar, dit is het! Ja, ik ben als een vermoeide, uitgeputte reiziger die aan het einde van zijn reis neervalt. Ja, maar ik val wel in de armen van Jezus!

(Theresa van Lisieux, geel boekje, 15 september, 2 weken voor haar dood.)


Een strohalmpje, teken van liefde: Theresia_van_Lisieux -_Strohalmpjes