Een profetische stilte


De Karmel is een teken van de aanwezigheid van God in het hart van de samenleving. De samenleving van het hier en nu.


De Karmel is profetisch, door het woord, maar vooral door de stilte: door de stilte spreekt God tot de mensen van hier en nu. Kenmerkend voor een profeet is de vrijheid waarmee hij Gods woord spreekt, in zijn tijd, een vrijheid die hem door God gegeven is en die vaak tegen de stroom in gaat. Deze vrijheid is hinderlijk en moet dat ook zijn: "Ben je daar eindelijk, ongeluksbrenger voor IsraĆ«l" werd tegen de profeet Elia gezegd (1 Kon 18, 17).


De Karmel is een getuigenis door de stilte, door een profetische stilte.  "In tijden als deze houdt de verstandige mens zich stil" (Amos 5, 13). Het is de stilte van de wachter. De stilte van degene die dag en nacht voor God staat, zoals Elia, de profeet.


Deze stilte trekt de mens naar Gods hart, in de bron van Zijn mateloze liefde. De levende God, waar een nieuw begin altijd weer mogelijk is. De levende God, die ons steeds opnieuw vraagt Zijn liefde te aanvaarden.


De Karmel is gegeven aan en in God.

De Karmel is gegeven aan en in de samenleving.

In een profetische stilte...





op het vuur  volgde een ademloze stilte... (1 Koningen 19, 12)