Gebed

Stil gebed, getijden, eucharistie

Gebed is onze voornaamste taak, de kern van de karmelroeping. Daar binnen neemt het inwendige gebed (stil gebed) een bijzondere plaats in. Teresa van Avila en Johannes van het Kruis hebben er veel over geschreven. Het is een zijn met God, een zijn met onze Beste Vriend.


Dit gebed is geen vlucht uit de wereld, geen gezellig onderonsje. In tegendeel: gebed opent ons naar de mensen en wortelt ons stevig in de aarde. Ieder van ons zal kunnen zeggen, vanuit een diepe overtuiging: in het hart van onze samenleving ben ik stil gebed.




Stil gebed: korte inleiding



Denk je in dat je op een stille plek komt: een kerk, een ruimte die tot stilte uitnodigd of een mooie plek in de natuur. Je voelt je aangetrokken om op deze stille plek te komen zitten, maar je weet nog niet zo goed hoe je het moet aanpakken.
Eigenlijk hoef je helemaal niets aan te pakken. Ga eerst zitten of, als het beter voelt, knielen. Adem goed door en probeer je te ontspannen.


Waarschijnlijk kom je omdat je denkt: misschien is God hier aanwezig. Eigenlijk kom je God zoeken. Zoals dat talloze mensen sinds eeuwen doen. Probeer dan niet iets buitengewoons of bovennatuurlijks te verwachten en doe zeker geen inspanningen met de hoop op zulke verschijnselen.


Probeer even stil te zijn of, als dit niet goed lukt, ga ervan uit dat God er is en zeg Hem, in gedachten, alles wat je tegen een goede vriend zou willen zeggen. De twee Theresas (van Avila en van Lisieux) hebben dat niet anders gedaan.


Het beste is gewoon alles tegen God zeggen. Echt alles. Misschien komt schaamte of angst bij je op en ga je iets verbergen. Dat kan. Misschien heb je er hulp van een medemens bij nodig. God heeft tijd. Heel veel tijd. En heel veel geduld! God weet eigenlijk al hoe het er binnen in ons uitziet, maar Hij wil graag dat wij dat ook zien en onszelf helemaal aanvaarden zoals we zijn, in liefde.


Hier komen we iets dieper in een ongelofelijk groot mysterie: daar waar wij het moeilijkst bij kunnen, in de schaduwen van ons meest innerlijke wezen, daar is God al en wacht op ons. Niet om te oordelen, niet om te straffen en niet om ons tegen onze wil bloot te moeten geven. God wacht, zo lang als het nodig is en Hij wil niets anders dan ons Zijn mateloze Liefde schenken.

Misschien, als we dan genoeg zelf "gepraat" hebben, kunnen we gewoon stil zijn en luisteren. We kunnen ons ook laten meeslepen door de gedachte aan Zijn mateloze Liefde voor ons mensen, voor onszelf, voor mijzelf.


Om te voorkomen dat stil gebed een dromerij wordt, is het goed om van tevoren een beperkte tijd te bepalen (bijv. een half uur of een uur). En dan niet langer omdat het zo fijn is en niet korter omdat het moeilijk is. En ja natuurlijk, de regelmaat is erg belangrijk. God heeft zo veel tijd en zo veel geduld. Dat wil Hij ons leren. Niet alleen voor onszelf, maar ook voor de medemens.


Want... het stille gebed wijst ons altijd weer naar de medemens.


Meer over inwendig gebed met een tekst gepubliceerd in Herademing, december 2012:
Bidden_is_zijn_met_mijn_Beste_Vriend_1
Bidden_is_zijn_met_mijn_Beste_Vriend_2


Video: wanneer je bidt...




Getijden



Al sinds eeuwen bidden mensen de getijden, zowel binnen als buiten de kloosters. Het is een gebed met gegeven teksten dat de dag een rytme geeft. "Getijden" is het woord voor het katholieke gebed, maar dit gebed is ook in andere geloofsgemeenschappen te vinden, bijvoorbeeld in de orthodoxe kerk of in Taizé / Grandchamp. Soms wordt het  getijdengebed prachtig gezongen, maar men kan het ook reciteren.



Het bijzonder mooie aan dit gebed is, dat we daarmee verbonden zijn met een grote gemeenschap van gelovigen over de hele wereld. Het is dus niet "ons eigen" gebed, maar het gebed van velen dat we meebidden. De regelmaat is erg belangrijk.



Als er geen nachtgebed is, begint de ochtend met de Lauden (het ochtendgebed). Rond het middaguur vindt het middaggebed plaats en aan het einde van de werkdag, de Vespers. Voor het slapen gaan kunnen we nog de Completen (de dagsluiting) bidden en vertrouwvol onze geest in Gods handen leggen. Het Getijdengebed omvat ook nog kortere tussengebeden en de Lezingendienst.



De hele dag krijgt hiermee kleur, of wij onszelf nu goed voelen of niet. Het Getijdengebed is niet afhankelijk van onze stemmingen. We hoeven geen bijzondere inspanning te doen. We hoeven niet alle teksten te begrijpen. Het enige wat we moeten doen, is de beslissing nemen om dit regelmatig te doen.



Eucharistie


"Doe dit om mij te gedenken" zei Jezus tegen zijn apostelen tijdens het laatste avondmaal. Daarom wordt  nu nog steeds in gemeenschap de Eucharistie gevierd.



Jezus nam het brood, dankte God, brak het, gaf het hun en zei: "dit is mijn lichaam dat voor jullie gegeven wordt".  Zo gaf Jezus hen na de maaltijd ook de beker, met de woorden: "deze beker is het nieuwe verbond, een verbond dat bekrachtigd wordt door mijn bloed, dat voor jullie wordt vergoten".



We bevinden ons hier in een ongelofelijk groot mysterie: het lichaam en bloed dat gegeven wordt. "Christus leeft in mij" (Gal 2, 20). In de Eucharistie komt God bijna tastbaar in ons wonen. Maar er is nog een andere dimensie: Eucharistie vier je niet alleen, maar in gemeenschap. Er is dus ook een diepe verbondenheid tussen allen die aanwezig zijn, en nog weidser: met alle mensen.



Elisabeth van de Drieëenheid
, een Franse zalig verklaarde karmelietes, schrijft : niets vertelt ons meer over de liefde die in Gods hart is, dan de Eucharistie... God in ons en wij in God.




... want U verruimt mijn hart... (Ps 119, 32)


Een bijzondere vorm van gebed: de Kruisweg